lunes, 3 de junio de 2013

y cómo puede ser que algo que te llena el alma, te llena de vida, pueda doler tanto? es que acaso el amor no está para disfrutarlo? siento que mi corazón se rompe en mil pedazos, que ya no puede aguantar más. no puede ni con un revés ni con otro traspiés. está rompiéndose, parte a parte. e incluso, después de esto sigue amándote con cada pedazo, cada día de manera distinta, con igual fuerza que el primer día. 

y que yo siga queriéndote como el primer instante en que nuestras almas se encontraron. no te andaba buscando, apareciste en un momento complicado. aun así, te quise a pesar de todo, sin poder evitarlo. porque te encontré, aquello que no andaba buscando. un alma gemela, diferente al mundo que me rodea. transformaste algo pequeño en extraordinario. te acercaste a mí, me acerqué a ti y a pesar de todo te perdí. y parece que todo termina como comienza y comienza como termina. ninguno necesita más que una sonrisa. 

y si lo que siento es tan fuerte que no termina nunca? y si nunca se me terminan las ganas de verte sonreír? y si a ti se te terminan antes que a mí? me vas a dejar sola, sintiendo tanto. con el corazón roto pero amando como el primer día... y pasará el tiempo y los días y los meses, y si de algo estoy segura es que seguiré amándote con cada pedacito de mí. con cada parte de mi alma o espacio en el corazón. porque encontré lo que no estaba buscando, mi alma gemela por el mundo rodando...

An unconquerable soul. INVICTUS


La Fine - Tiziano Ferro

miércoles, 1 de mayo de 2013

¿Qué hago yo aquí?






A veces un mal momento te puede hacer reaccionar, puede hacer que todo cambie en tu mente. A veces demasiados malos momentos te unden, te hacen sentir pequeño y te frenan de todo aquello que algún día soñaste. A veces reaccionas sin saber porqué, simplemente lo haces. 

No sé que estoy haciendo aquí exactamente, ni que voy a hacer dentro de 4 meses. Estoy a punto de tener el poder de tomar decisiones sobre mi propia vida y el miedo me come. Por un lado, siento que debo hacer todo aquello que he deseado desde hace un tiempo: alejarme de todo. ¡Qué fácil decirlo y qué difícil hacerlo! 

He pensado miles de opciones. Irme a visitar a mi amiga de Inglaterra, trabajar de aupair, irme sola, irme acompañada... Pero no termino de decidir nada. Tengo por delante unos meses en los que tendría que hacer miles de cosas que me mantendrían ligada aquí, como sacarme el carné de conducir antes de que llegue setiembre y la universidad, y yo lo único que quiero es alejarme de todo y de todos. 

Llevo demasiado tiempo deseándolo, necesitándolo. Necesito tiempo para ser independiente, para pasar página y olvidar a algunas personas, conocer a otras, para afrontar mis miedos y para decidir cómo quiero llevar mi vida. Parece que he cambiado tanto. Antes, no sabía que hacer día a día pero tenía claras mis metas y eso no me preocupaba. Ahora, tengo claro que debo hacer cada día pero no sé qué quiero ni dónde me dirijo. Siento que no vivo, símplemente sobrevivo. Aguanto. Aguanto toda la presión que siento en el pecho e intento no pensar. No quiero demostrar lo perdida que me siento. No quiero contar que "miss perfecta-organización" no tiene ni idea de lo que quiere estudiar, de qué quiere hacer con su vida, de si quiere olvidar o seguir recordando, de si quiere encontrar algo mágico de nuevo. 

Me siento tan aprisionada como uno de esos pájaros cantores encerrado una pequeña jaula esperando a ser vendido en el mercado. Quiero huir, quiero cantar porque me apetece y no porque alguien me lo diga, quiero dirigirme dónde quiera. Quiero caer y hacerme daño. Quiero levantar de nuevo el vuelo por mí misma, quiero hacerlo sola. Quiero demostrarme que sé luchar, que sé avanzar y que no necesito a nadie para ello. No necesito nada ni nadie para continuar. NADA ni NADIE. 

Y ésa es la parte más confusa. Me da miedo hacerlo sola, me da miedo alejarme pero al mismo tiempo lo deseo tanto. Deseo tener la mente en paz, no acordarme de los problemas cotidianos, no acordarme de si es un aniversario o de si alguien está mal. Quiero ser egoista, vivir el momento, sentirme yo misma, divertirme, no pensar... necesito libertad y me da miedo tomar las decisiones correctas para llegar a ese mismo punto. 




Al final, lo que importa no son los años de vida, sino la vida de los años.

Sólo quiero tener la sensación de libertad y de vivir aquello que quiero. No quiero que pase el tiempo y me sienta infeliz por no haber hecho aquello que deseaba o me apetecía...

















jueves, 14 de marzo de 2013





"¿Existe algún modo de olvidar definitivamente? ¿De poner los recuerdos bajo llave? ¿Es posible evitar un sentimiento, un pensamiento, un reflejo de aquello que algún día llegaste a vivir en tu propia piel? Siempre he creído queu no de los peores dilemas se encuentra entre: intentar olvidar o intentarlo una vez más. Hoy creo que no existe dilema posible porque no existe ningún error en seguir aquello que sientes, creo que lo incorrecto sería pretender governar un sentimiento a través de la razón. Nunca funciona." 

Quan miro enrere, gairebé han passat tres anys des del dia en què vaig conèixer la persona més especial amb la que, de moment, m'he creuat en aquesta vida. No hi ha paraules per descriure les sensacions que em van inundar des del primer moment. Tranquil·litat, alegria, pau... Amb el temps, aquestes sensacions es van fer cada cop més presents i es van transformar en sentiments. Sentiments inaguantables, sentiments perforadors, inevitables. Em vaig trobar en el pitjor dels casos, el de la por. Por a perdre allò que has arribat a estimar, por al distanciament o al rebuig. Però era massa tard. Estava plena de sentiments. 

És increïble com la realitat ens pot enganyar; pots creure no tenir res i, en realitat, tenir-ho tot. Tenir algú que t'escolta, que et protegeix i et consola. Algú que calma l'huracà de sentiments. Algú que et mira els ulls i pot paralitzar el teu món. Algú que aconsegueix salvar-te, fins i tot de tu mateixa. Quan de veritat perds aquesta persona, quan de veritat ja no tens res d'ella, la realitat se t'estavella a la cara i et consumeix. Et sents perduda i penses que ningú podrà ocupar el seu lloc; tot i que amb el pas dels dies et dius a tu mateixa que trobaràs algú millor, en poc temps, aviat. 



La cruel realitat és que no trobes a ningú mínimament semblant, mínimament millor. Busques en altres persones el que ell et va donar, el que ell et va fer sentir. Busques el somriure entre les llàgrimes, busques la sensació de pertànyer a algú, de tenir un lloc; però no trobes res d'això. Amb el temps, t'adones de què no és possible passar pàgina quan tu vols, que no tot és qüestió d'actitud. Hi ha coses que una actitud no pot canviar. Una actitud no pot modificar com et sents, no et pot fer oblidar la sensació que tenies quan et mirava, quan t'abraçava, quan era aprop teu. 

En aquest moment t'adones de què faries qualsevol cosa per tenir aquesta persona aprop teu, qualsevol. T'equivoques perquè no ho vols admetre, perquè tens por de dir la veritat i que aquest cop sí que et rebutgin. T'equivoques pel teu egoisme; perquè t'inunden sentiments massa tristos i només obtens una esperança d'allò que et dona aquesta persona. T'equivoques fins al punt d'allunyar completament a aquella persona de tu, fins al punt de què no queda ni rastre d'allò que solia ser i, per primer cop, això t'enfonsa però no et destrueix perquè ho comprens tot de cop.

Quan realment has perdut el que vols, quan ja no ho tens mínimament a l'abast, quan ja ha marxat, te n'adones de què tot el que havies de fer era compartir els seus somriures, no sempre els teus. Comprens que un nosaltres és la unió d'un tu i d'un jo. Entens que l'alegria d'aquella persona és un motiu més pel que vols lluitar cada dia. Quan realment ho has perdut, te n'adones de què és estimar però sovint ja és massa tard. 

Quan allò que estimes ha marxat, t'adones de què tot el que ha fet per tu és estimar-te. T'ha provocat somriures, t'ha fet feliç, t'ha protegit, t'ha il·luminat la mirada, ha complert petits somnis, t'ha fet sentir viva i t'ha estimat però ja no ho fa; perquè tu mateixa et vas encarregar de decepcionar-lo i d'acabar amb qualsevol esperança. 

Simplement espero que el temps no acabi amb l'esperança i no haver perdut la oportunitat de fer-te somriure perquè, ara per ara, compartir moments i somriures és tot el que vull. Tenir la força per lluitar sempre per allò que sento, per allò que em fa feliç; veure't feliç. Tenir la força per estimar de veritat, per superar les fronteres del orgull i del egoisme. Espero, algun dia, poder-te explicar tot el que sento sense espantar-te. Espero que algun dia sàpigues que mai ningú ha significat tant com tu ho fas per mi. 


"En ese instante deseé retroceder en el tiempo y revivir cada momento con él. Otra sonrisa secreta, otra sonrisa compartida. Otro beso ardoroso. Encontrarlo a él había sido como encontrar a alguien que no sabía que andaba buscando. Y ahora se estaba marchando demasiado pronto."




Now I can honestly say I don't want anyobe but you. 












sábado, 9 de marzo de 2013


"Se viaja no para buscar el destino sino para huir de donde se parte." 

-Miguel de Unamuno


¿Qué harías si pudieras huir a cualquier parte, a cualquier lugar? ¿Lo dejarías todo? ¿Te marcharías? ¿Dejarías a tus amigos, a tu família, a la gente que quieres? 


Personalmente, no me importaría dejarlo todo y marchar. Cruzar nuevas fronteras, alejarme de mi hogar, transformarme en nuevas culturas y ambiantes. Dejar atrás una buena temporada, o una mala. No me importaría abrir mi mente y dejarme seducir por nuevos colores, por nuevos olores o paisajes. 


A veces pienso en los beneficios de huir de la monotonía de una vida sedentaria, cotidiana. No necesariamente huir de una mala racha, aunque también podría ser. A veces empezar en un nuevo lugar es todo lo que deseo, un lugar donde los errores no pesen y donde nadie conozca tu historia. No me enorgullezco de mis errores, tampoco me arrepiento. Sólo pienso que es más fácil superar una etapa de tu vida cuando la cierras por un buen tiempo y no la tocas, no creo que esas cosas se cierren por si solas.  


La distancia con tu vida diaria te ayuda a reordenar tus pensamientos, priorizar tus objetivos y a conocerte a ti mismo. Sí, me refiero a viajar sólo. A viajar únicamente con una mochila. A dejarlo todo. A dejar los recuerdos: esa camiseta regalada, ese Ipod lleno de música, ese libro de amor que tanto has releído. Estar lejos de todo aquello que te hace ser como eres, que te limita. Miedo, problemas, prisas o presiones. Viajar sin miedo de perder un tren, de no llegar. 

"El alma del hombre tiene que recuperar la pasión de la aventura y no esperar a que se la sirvan en la pantalla de un televisor o en las salas de un cinematógrafo."


Tener la certeza de que nadie te espera, para bien o para mal. Atravesar fronteras sin prisas y que si no dejan cruzar te des media vuelta y te vayas por donde has venido. Sin que importe ni cómo ni cuando. Que pensar lo que te apetece comer sea tu mayor problema y que tropezar te ayude a avanzar más de lo que lo harías con tres pasos. Conocer nuevas personas. Ver la sonrisa de la gente, llegar a su espiritu a través de la mirada, sentirte despreocupado. Afrontar las dificultades, no problemas, a tu propio ritmo. Crecer, hacerte mayor, madurar. 



A veces no se viaja para huir, pero todos buscamos escapar de gran parte de nuestros problemas cotidianos cuando nos marchamos. Deseamos no pensar en lo que tenemos por hacer, disfrutar del momento y sentir que la vida es totalmente simple. ¿Quién rechazaría entonces emprender una vida libre y llena de nuevas experiencias? ¿Quién rechazaría el verdadero sentido de vivir? Porque vivimos para experimentar, para soñar, para respirar; para, simplemente, atravesar todas las etapas de nuestra vida con una máxima satisfacción, para que el día que tu vida se termine no te arrepientas de que no te queden más días en este mundo. Para tener paz. Felicidad. 



"Un viaje de mil millas comienza con el primer paso."



jueves, 27 de septiembre de 2012

Tu esencia.



A menudo me pregunto el sentido de las cosas que suceden, de las que hago, de las que me afectan. ¿Tienen acaso algún sentido? ¿Tiene todo algún fin? Yo opino que sí, que todo lo que nos sucede tiene algún sentido. ¿Acaso cuando nosotros hacemos las cosas las hacemos sin motivo, porque sí? Siempre hay algún objetivo que nos mueve a actuar de un modo u otro. A veces nos equivocamos y bastante. Puestos a hablar de eso, ¿qué sentido tiene eso? Quizá la vida nos quiere hacer más fuertes, quiere que crezcamos, que cambiemos igual que cuando nosotros actuamos buscamos una reacción en el otro o en nuestra vida en general. 

"La oxidación por falta de uso gasta mucho más las herramientas que el propio trabajo." - Benjamin Franklin

Parece que yo no he parado de equivocarme durante prácticamente dos años y sólo ahora creo que empiezo a aprender de ellos. Creo que he desaprovechado el tiempo y las oportunidades; bueno, yo y la mayoría de la sociedad. ¿Porqué desde pequeños nuestros padres nos enseñan a no mentir o a valorar las cosas? ¿Tiene acaso algún sentido? A medida que nos hacemos mayores, que nos creemos mayores caemos en la trampa de la publicidad, de la televisión, de la fantasía moderna. Nos creemos superiores, independientes y fuertes. Todos nuestros errores quedan ocultos mediante la no comunicación y como nuestros errores no se conocen es como si no se cometieran y si no se cometen, ¿para qué preocuparnos?


Hace dos años, hace un año, hace unos meses creía que nada podía pararme. Nada podía vencerme. Solía pensar que tenía el mundo a mis pies, que podía manejar a las personas a mi antojo, que todos creían que era la chica perfecta en todos los ámbitos... Pero todo cambió. Sin comerlo ni beberlo, sin siquiera imaginarlo lo perdí todo. Lo perdí todo por no haber aprendido de mis errores. No me di cuenta de que estaba dominada por algo mucho más fuerte que yo, que no era yo quién tenía el poder y que la sociedad sólo jugaba conmigo y mis pensamientos a su antojo. 

La sociedad me hizo pensar que nadie se fijaría en mi si no era exageradamente delgada. La sociedad me hizo creer que yo no era nada sin la atención de los demás o sin una historia de amor perfecta. La sociedad me hizo saber que si los demás no ven tus errores o tus defectos puedes ser perfecta. La sociedad me impuso el estar rodeada de gente y aún así sentirme sola y vacía. 

Meses después de algo que me cambió la vida, después de que mi mundo se viniera abajo me encuentro como un velero que divaga entre dos mares, uno sereno y otro removido. No existe en mi cabeza un día completamente tranquilo, en que algún pensamiento que me auto-impuse no se pasee por mi cabeza pero tampoco existe un día en el que no me de cuenta de lo vacía que he quedado por todo esto, por la sociedad.

Los días, a menudo, son duros. Salirse de lo establecido es difícil, y admitirlo, más. Casi todo lo que tenía lo perdí y me encuentro en mi velero yendo de isla en isla conocida tratando de encontrar aquello que me haga recordar mi esencia, mi sonrisa, mi fuerza y también mis errores porque esta vez quiero aprender. He vuelto a los regaños de mis padres, al decir la verdad, al tener defectos y aunque no sea tan "perfecto" al menos es algo verdadero y que me da vida.





sábado, 28 de abril de 2012



A vegades penso que ja no val la pena lluitar, a vegades crec que la pluja mai s'acabarà però hi ha moments en que surt el Sol i puc gaudir de l'arc de Sant Martí. L'arc de Sant Martí; ple de colors, de tots els colors. Colors que reflexen la meva vida. Colors tronjosos, grogosos, verdosos o lilosos. Colors que contenen emocions, moments, sensacions. Colors que fan que comprengui que allò que veig quan plou, és la meva vida. La meva vida és un arc de Sant Martí. 

                      
I què fer quan la pluja no em deixa veure amb claredat la meva vida? Quan s'enfosqueix i tot sembla sense vida? Quan sents que tot s'acaba? Busca el teu Sol. Busca en els seus rajos allò que et fa brillar. Busca-ho. És difícil però mai la pluja ha vençut al Sol. Mai una nit ha durat més que un dia.


Per tant, tingues clar què et composa, pensa que si falla alguna de les parts sempre queden moltes altres per lluitar. Familia, amics, experiències, amor, esperances i metes. La teva vida. Lluita per ella. No et fagis petita davant les adversitats, creix al superar-les i somriu al recordar-les com a victòries. No cal que fagis grans obres, no cal que t'enfrontis a un gegant; sigues constant. Lluita, lluita, cau i lluita; perquè tot i que no sempre es guanya un combat, sempre pots guanyar la guerra.


A new tomorrow it's possible. 

miércoles, 23 de noviembre de 2011

paraules que sempre vam callar.



Si només fos un record, ja estaria esborrat. Si només fos un moment, ja estaria oblidat. És un sentiment i no es pot anular. No es pot inhibir, no es pot descriure ni definir. A vegades és fàcil oblidar, a vegades no és amor. És tan difícil d'expressar i, alhora, podria tenir tantes explicacions. No es tracta de dir t'estimo sinó de demostrar-ho. No es tracta de no ferir sinó de protegir. 

Recordo el dia que et vaig conèixer. Recordo el moment en que vaig veure el teu somriure. Recordo el moment en el que et vaig somriure. Ara ho recordo tot i en aquell moment, hem vaig oblidar de tot. Tan difícil, tan diferent, tan especial. En un instant et vaig conèixer i en un instant et vaig fer un lloc en mi. Va ser com si sortís el Sol i tot hagués estat il·luminat per falsa llum fins aleshores. Una falsa llum que semblava omplir-ho tot però que només portava foscor. Una falsa felicitat, una falsa realitat. 

Diuen que les coses fàcils avorreixen i que les difícils, atrauen. Diuen que els pols oposats s'atrauen. Per què tenen tanta raó? Si tot hagués quedat en una història d'una sola nit, s'hagués acabat però en canvi ens vam dedicar a descobrir com de difícil era la situació. Som diferents i alhora tan semblants. 

A vegades el que busques, està tan a prop. A vegades no s'ha d’esperar al millor moment sinó agafar un moment i fer-lo el millor de tots. A vegades a qui més trobem a faltar són aquells que estan just al nostre costat. 

Ara és un d'aquells moments en el que sobren les paraules i es necessiten les accions. Ara és hora de deixar la por. Ara és el nostre moment. 

Set lletres, un sentiment. Dos paraules, dos persones. Benvingut al final del viatge, benvingut a la nova realitat. Deixem la falsedat, deixem-nos emportar. 


És igual el temps que passi, el teu somriure seguirà provocant el meu...